Toets "Enter" om naar de inhoud te gaan

Maand: november 2016

#7 “Wees waardig, aardig en vaardig”!

Jongeren gaan mij aan mijn hart. Ik werd dan ook getroffen door de Socrateslezing van Joep Dohmen bij het Humanistisch verbond.

Dohmen doet daar een paar rake uitspraken die ik in mijn ervaring herken. “Jongeren zijn nu jongleurs van hun eigen biografie” en “Jongeren worden achter hun rug om gedisciplineerd door big data, media en de markt.”

Hij beschrijft hoe jongeren op zichzelf gewezen zijn in de huidige maatschappij en in het onderwijs en dat dit een groot gevaar iis. Externe oorzaken in falen zijn er niet meer. Het nieuwe falen is het persoonlijk falen.

Dohmen vergelijkt de visie van verschillende filosofische denkwijzen naar het onderwerp “Bildung”, wat je als brede vorming kunt verstaan.

In het laatste deel van de lezing stelt hij 2 vragen waar hij zijn publiek mee naar huis stuurt:

“Van wie of wat heb je het meest geleerd?”

En “Hoe heb je die ervaring in je leven geïntegreerd?”

Deze 2 vragen geven de mogelijkheid tot ontwikkeling aan.

Leren is een ding maar ontwikkelen is iets anders want dan heb je het over het gestaag integreren van ervaringen.

Dohmen stelt dat het voor jongeren belangrijk is om te willen, te focussen. Dit naar aanleiding van de bovenstaande vraag.

Afsluitend geeft hij een aantal stappen mee voor jongeren in de toekomst:

Stap 1: Ontdekken “het is mijn leven” en ik moet het zelf doen;

Stap 2: Autonomie vergroten, zelfstandig worden;

Stap 3: Oefenen, verdragen, tegenslag overwinnen;

Stap 4: Beseffen en ontdekken dat je maar een beperkte speelruimte hebt;

Stap 5: Ontdekken: :”Wat is echt de moeite waard, wat vind ik werkelijk van belang?”

Stap 6: Omgaan met de tijd, je niet er door laten leven;

Stap 7: Besef van kwetsbaarheid en kwetsbaar opstellen betekent niet dat je een loser bent;

Stap 8: Hoe van contacten met mensen, kijk en luister naar anderen.

De mooiste opmerking vond ik: ” Wees waardig, aardig en vaardig”! Morgen geef ik weer les bij Inholland als free lance docent. Het is het eerste dat ik op het bord ga schrijven!

De lezing heb ik zojuist toegevoegd op mijn YouTube afspeellijsten: https://youtu.be/r2egSwv7kFc?list=PLqfoWPIB4UPvtXyDA5HU3RO-RUgBHgAKa

Reageer

#6 “Ik geef snel en veel. Soms ongevraagd.”

“Ik geef snel en veel. Soms ongevraagd.”

Dit was de openingszin van een cliënt op de vraag: “Typeer je zelf eens in je werk”. Hij kwam om een oplossing te vinden voor zijn terugkerende moeheid. In een energiebalans maak je zelf de keuze. Eerst zorgen dat je genoeg energie hebt om te geven; dan bepalen of je geven kan. Het is belangrijk om te blijven opladen op welke manier dan ook, ook van kleine dingen. Een motor heeft energie nodig dan pas kun je ermee sturen. En “ minder is meer.” Je kunt je energie maar 1 keer verbranden, des te meer je doet, des te meer energie je verbruikt en niet altijd krijg je voldoende energie terug. Meer dingen te doen, kost meer tijd, meer regelen, meer energie….minder geeft meer focus en energie richting op datgeen echt belangrijk is. Uiteindelijk lukte het hem zijn keuzes te maken.

Rike: What have we learned since we started? Except to find in others who we are? Except the common thing of nature?

Mijn cliënt bleek een natuurmens. De natuur is de basis van energie. Natuurlijk kreeg hij ook energie van anderen. Dat lukt alleen als het wederzijds is. Dat is in de natuur niet zo. Je kunt gewoon halen, je hoeft niets te geven. Zijn keuze werd dus makkelijker. Zonder voorwaarden energie krijgen. Hij ging voortaan op de fiets naar het werk en kon onderweg genieten van de elementen. Ook in de pauzes wandelen in het park. Hij kreeg de opdracht om foto’s te maken van zaken waar hij van genoot op zijn tochtjes. Dit resulteerde in een mooie fotocollage van wolkenluchten, het IJ, en de bomen in het Oosterpark. De collage heeft hij geprint en op zijn kantoor gehangen als een reminder.

We hebben het traject afgesloten met de volgende door hem geformuleerde focuspunten (Stephen Covey heeft hem hier goed bij geholpen):

Fysieke vernieuwing geeft energie:

= slaap genoeg (7 uur)

= een doel met fietsen stellen

= elke dag fruit en water

= elke dag een wandeling doen

= zie, hoor en geniet van de natuur

Reageer

#5 DISC-theorie

De basis voor wat we nu DiSC® noemen werd voor het eerst beschreven door William Moulton Marston in 1928, in zijn boek Emotions of Normal People (emoties van normale mensen). Marston identificeerde wat hij noemde vier “primaire emoties” en de daarbij behorende gedragsstijlen die we vandaag kennen als Dominantie, Invloed, Stabiliteit en Consciëntieus. Marston heeft zijn ideeën nooit als typologie gebruikt, of om mensen te labelen als een specifiek “type”. Maar hij geloofde wel dat iedereen een grotere intensiteit en frequentie van gedrag zou vertonen in één of twee van de stijlen. Marston geloofde dat door te begrijpen hoe onze “normale” emotionele reacties zich aanpassen aan de verwachtingen van mensen, situaties en de maatschappij, we ons kunnen ontwikkelen tot beter geïntegreerde en onafhankelijkere mensen, en in staat zullen zijn om het ware geluk te vinden in ons werk en persoonlijke leven.

In dit model wordt de verticale dimensie beschreven in de zin van de vermeende kracht. De “D” en “i” stijlen zijn beide geneigd te denken dat ze krachtiger zijn dan de omgeving. Dat wil zeggen dat ze het gevoel hebben controle te hebben over hun omgeving en ze kunnen assertiever en proactiever zijn. Aan de andere kant zijn de “S” en “c” stijlen, die geneigd zijn te denken dat ze minder krachtig zijn dan de omgeving. Dat wil zeggen dat ze het gevoel hebben weinig controle te hebben over hun omgeving en dat ze zich meer dienen aan te passen en reactief te zijn. De horizontale dimensie wordt beschreven in de zin van waargenomen gunstigheid van de omgeving. De “D” en “C” stijlen hebben de neiging hun omgeving als ongunstig te zien (uitdagend, onwelkom of sceptisch). De “i” en “S” stijlen hebben de neiging hun omgeving als gunstig te zien (aanvaardend, welkom en vriendelijk).

De concepten ‘vermeende kracht’ en ‘vermeende gunstigheid’, gecreëerd in de jaren ’80, volgen dezelfde lijnen als het werk van Marston, maar ze zijn niet praktisch wat betreft het verschaffen van inzicht in de wereld van normale emoties en normaal gedrag in gewone taal. In het bestuderen van de literatuur en het uitvoeren van ons eigen onderzoek, zijn we een modernere taal tegengekomen die het Marston model bekrachtigt, en die veel effectiever is in het overbrengen van zinvol gedrag dat makkelijk in de praktijk te brengen is.

Dit schreef Marston in 1930:

Een emotie is het bewustzijn van een houding ten opzichte van iets of iemand. De houding kan een bondgenootschap of een vijandigheid zijn, en het kan iemand zich inferieur of superieur doen voelen tegenover de stimulans die deze houding veroorzaakt. Een emotie is veel ingewikkelder dan slechts een aangenaam of onaangenaam gevoel.

Om een emotie te ervaren, moet iemand of een vijandigheid of een aanvaarding voelen ten opzichte van het voorwerp of de persoon die het veroorzaakt, en hij of zij moet de wens hebben het óf te beheersen óf erdoor beheerst te worden. Een eenvoudige emotie is dus een combinatie van een houding van superioriteit of inferioriteit en een houding van afwijzing of aanvaarding.

In zijn boek schreef hij dat we ieder een publieke zelf hebben die we als normaal en gezond beschouwen, maar dat velen van ons een privézelf hebben die we voor de rest van de wereld verborgen houden. We hebben een verborgen innerlijke overtuiging dat deze privézelf abnormaal is, misschien zelfs ongezond, en beschamend. Marston verdedigt met krachtige woorden dat deze privézelf onze eigen “normale” zelf is. Problemen en ontevredenheid ontstaan wanneer we teveel inspanningen moeten verrichten om deze natuurlijke privézelf te onderdrukken in een misplaatste poging bij andere mensen te horen. Zodoende schrijft hij uitgebreid over de noodzaak om mensen een “emotionele heropvoeding” te bieden. Dit heropvoedingproces zou mensen toestaan om hun natuurlijke neigingen en voorkeuren te aanvaarden en zichzelf te accepteren zoals ze zijn. We kunnen deze ooit revolutionaire ideeën toepassen op onze huidige DiSC® toepassing. Indien we mensen kunnen doen inzien onder welke situationele druk ze staan en hoe deze druk hun gedrag beïnvloedt, kunnen we mensen een beter inzicht verschaffen in wat ze succesvol en gelukkig kan maken.

In het kort samengevat, onze omgeving (bijvoorbeeld op het werk, thuis, met vrienden) speelt een belangrijke rol in het begrijpen van DiSC. De ware kracht van dit idee ligt echter niet in hoe we DiSC meten, maar in de toepassing van DiSC. Dit idee kan mensen helpen de kennis en de moed te verzamelen om te veranderen.

Bron:© 2007, Inscape Publishing, Inc.

 

Reageer