Toets "Enter" om naar de inhoud te gaan

#2 Stop Zigzaggen; durf bakens te verleggen.

‘Zigzaggen is uitputtend: als je voortdurend heen en weer gaat om van alles te vermijden”

Ik ken deze uitspraak van Brene Brown.

Ik scrollde laatst wat op Facebook en zag daar een bericht van een oud deelnemer van de training Loopbaankansen. Zij is een jonge vrouw (in de dertig) en vond haar plek niet in haar werk en zelfs niet in ons land.

Zij vond zichzelf niet succesvol.

Uiteindelijk bleek de vraag: “Wat is je definitie van succes?”. Welke meetlat neem je?” de kernvraag te zijn voor haar.

Het bleek niet haar eigen meetlat te zijn en zij voelde zich slachtoffer van de meetlat van anderen in haar werksituatie. Zij zag zichzelf vanuit de binaire oppositie: (Jacques Derrida): “Je bent een slachtoffer, die zich altijd door een ander laat gebruiken of een strijder, iemand die zich constant bewust is slachtoffer te worden en dus voortdurend controle houdt, domineert, macht uitoefent, en nooit kwetsbaarheid toont.” De anderen streden namelijk altijd.  Zij voelde zich altijd in de rol van slachtoffer. Dat gaf ook een soort veiligheid en helderheid.

Zij vond het moeilijk om vriendelijk zijn t.o.v.zichzelf : warm en begripvol wanneer je lijdt of faalt, pijn niet negeren, geen zelfkritiek.

Dat is dan ook durven: te erkennen dat je bang mag zijn, angst mag tonen en kwetsbaar te zijn. En je niet te schamen, want schaamte betekent dat je bang bent, angst toont of kwetsbaar bent.

Hoe we verschillende emoties ervaren, hangt samen met onze zelfspraak. Hoe praten we met onszelf over wat er gebeurt. Dan helpt het durven te delen.

In de coaching na de training begon het daarom het delen. Ik begon zelf. Ik heb ook mijn angsten en schaamtegevoelens komen ook soms op. Al ben ik oefenmeester in durven. Ik gaf haar het gevoel dat we samen in de arena staan en dat als we falen doen we dat samen, dan hebben we in elk geval grote moed getoond. We kunnen niet in ons eentje leren om kwetsbaarder en moediger te zijn. soms is het moedigste een ander om steun vragen.

Samen maakten we de zigzagbewegingen kleiner. Bakens werden dichterbij gezet en de veiligheid vergroot. Het mooiste vond ik dat zij ervoor koos te gaan reizen.

Haar reis ging enerzijds naar binnen en anderzijds naar buiten. Zij leerde meer te durven.

Ik zag de foto’s daarvan op Facebook langskomen. Zigzaggend tussen Meditaties in het verre Oosten en  haar nieuwe werkplek vond zij haar weg.

Schrijf als eerste een reactie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.